Ekspert CPS radzi: Czy zwolnionemu bez wypowiedzenia pracownikowi należy się odprawa pieniężna? – Biuletyn e-rachunkowość

PYTANIE: Czy w  związku z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia – zgodnie z art. 53 §1 pkt 1b k.p. – z pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony przysługuje odprawa pieniężna?

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż czytelnik nie sprecyzował jakiego rodzaju odprawę pieniężną miał na  myśli.
Można zatem jedynie przypuszczać, iż ponieważ umowa o pracę została z nim rozwiązana z powodu niezdolności do  pracy spowodowanej chorobą trwającą dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czytelnikowi chodzi o ewentualne prawo do odprawy rentowej.
Jeśli tak, to wskazać należy, iż zgodnie z art. 921 § 1 k.p. pracownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.
Powyższe oznacza w pierwszej kolejności, iż na w.w. podstawie pracownikowi należy się odprawa rentowa, jeśli spełnia on warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy wynikające z przepisów odrębnych tj. zwłaszcza ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Po drugie zaś pracownik ma prawo do odprawy pieniężnej jedynie pod warunkiem, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z przejściem na emeryturę lub rentę. Pojęcie związku między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę należy rozumieć szeroko. Prawo do  odprawy przysługuje pracownikowi także wtedy, gdy rozwiązanie stosunku pracy nie zbiega się ściśle w czasie z nabyciem przez niego prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy pracownik po upływie okresu zasiłkowego, trwającego nieprzerwanie w czasie stosunku pracy i po jego zakończeniu, uzyskuje rentę z tytułu niezdolności do pracy. Pracownik ten również powinien być traktowany jako przechodzący na rentę z tytułu niezdolności do pracy bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia, gdyż między ustaniem stosunku pracy a uzyskaniem renty nie nastąpiło żadne zdarzenie, które by tę bezpośredniość przerwało (por. uchwała SN z 4 czerwca 1991 r., I PZP 17/91, OSNCP 1992 z. 3, poz. 37). Prawo do odprawy nie jest uzależnione ani od  sposobu rozwiązania umowy o pracę ani od  tego, która ze stron dokonuje jej rozwiązania, ani od charakteru ani od czasu trwania umowy o pracę. Dlatego pracownikowi, który przeszedł na rentę z tytułu niezdolności do pracy po rozwiązaniu się umowy na czas określony, przysługuje odprawa w sytuacji, gdy stał się on niezdolny do pracy wskutek choroby stwierdzonej w czasie zatrudnienia i prowadzącej, po nieprzerwanym okresie pobierania zasiłku chorobowego, do przyznania mu renty (por. uchwała SN z 7  stycznia 2000 r., III ZP 18/99, OSNP 2000/24/888). Zatem rozwiązanie stosunku pracy wskutek upływu określonego w art. 53 k.p. czasu, przez jaki pracownik był niezdolny do pracy powodu choroby, nie wyklucza jego związku z przejściem na  lub rentę z tytułu tej niezdolności do pracy. Związek ten jest bowiem zachowany, gdy pracownik przechodzi na rentę w pewnym okresie po ustaniu stosunku pracy, lecz następuje to bezpośrednio po okresie nieprzerwanego pobierania zasiłku chorobowego, zapoczątkowanego jeszcze w czasie trwania stosunku pracy.